NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Znaleźliśmy to w jej kieszeni.
JUŻ 5 LAT TEMU PROSIŁEM, BYŚ NIE BYŁA ŻARTEM
DOBRY, ZŁY I TANI
Pan też idzie w tę stronę?
Słucham?
Proszę iść. Zostawiłam coś w barze.
To wróćmy razem.
Ale czemu...
Patroluję okolicę.
Co?
Taka...
piękna kobieta jak ty
nie powinna chodzić tędy sama.
Jako policjant jestem zaniepokojony.
Czy pan...
jest pijany?
Nie. Tylko trochę pachnę alkoholem.
Chodźmy. W którą stronę?
Myśl o mnie
jak o policjancie na służbie.
Właśnie tak.
Co za dziwak.
Dlaczego ma pan portfel pana No?
To?
Jakimś cudem trafił w moje ręce.
Mam nadzieję, że mu go pan nie zabrał.
Jestem policjantem.
FORMULARZ SKARGI
Żyjemy w państwie prawa. Powiem krótko.
- Podejmę kroki prawne! - O rety.
Panie No, po co te nerwy?
Takie rzeczy się zdarzają, gdy faceci idą się napić.
- Spokojnie. Proszę usiąść. - Ten mały...
Spokojnie.
Nie chciałem zawracać mu głowy czymś takim, ale...
Jak wiesz, teść szwagra mojego kuzyna jest...
Komisarzem policji w Ongsan.
Jeśli się o tym dowie,
- na pewno się tym zainteresuje. - W porządku.
Rano słyszałem,
że brązowa suczka Yeong-sim urodziła czarnego szczeniaka.
W tym przypadku prawo własności nie obowiązuje.
Czy biały pies z fermy drobiu nie powinien zrzec się praw rodzicielskich?
Nie znam się na genetyce.
Mogą cię zwolnić.
Po co się zajmujesz jakimś psem?
Proszę.
Panie No, gdy zostanie pan burmistrzem,
pan i pan Hwang obaj będziecie urzędnikami państwowymi.
Proszę o nim myśleć jak o rodzinie.
Nie komplikujmy. Proszę siadać.
Zjadając posiłek za 8000 wonów i wychodząc bez płacenia,
można skończyć w więzieniu!
- Ty gnojku! - Co do...
Po tym, co powiedział ten złodziej, nadal uważasz,
że nie powinienem wnosić skargi?
Proszę go tak nie nazywać.
Bądźmy szczerzy. To nie była kradzież jako taka.
Ciągle puszczają powtórki.
Po co pokazywać delfiny rocznemu dziecku?
- I tak nie zapamięta. - Jest jego oczkiem w głowie.
A tak w ogóle,
kto jest ojcem Pil-gu?
Nikt jeszcze nie pytał o to tak bezpośrednio.
U mnie co w głowie, to na języku.
To prawda. Dlatego cię lubię.
Czemu nie płaci za szkołę Pil-gu?
Macie kontakt? Widujecie się czasem?
No powiedz.
Gdybym chciała, mogłabym widywać go codziennie.
Z ciebie to jest agentka.
Niedługo wracam.
Yong-sik.
Niemal każdy w tym mieście choć raz pożyczał pieniądze od pana No.
Co?
Zdobywa ich głosy pieniędzmi?
Po prostu nikt inny...
tak chętnie nie udziela pożyczek.
- Co? - Gdy ma dobry humor, jest hojny.
„Podziwiam pana, panie No”.
Tyle wystarczy powiedzieć, by dostać pożyczkę.
Rozumiesz?
A niech mnie! Pochodzisz z Boeun?
Pan też?
Trzecia żona mojego pradziadka należała do klanu Gong.
To znaczy, że jesteśmy rodziną.
To prostoduszny człowiek.
Uwielbia koterie, przywództwo i popisywanie się władzą.
Muszę wziąć was do knajpy, w której podają pysznego łososia mazu.
Zabieram tam...
tylko dobrych przyjaciół.
Łososia mazu?
Nie chcecie?
Uwielbia specjalne traktowanie.
Gdy go nie otrzymuje, zaczyna kaprysić.
Dongbaek jako jedyna mu tego odmawia
i to doprowadza go do szału.
Jaki ma problem? Brak mu pewności siebie czy co?
Żyje z Panią Mądralińską.
Oczywiście, że brak mu pewności.
ZESZŁEJ NOCY W DOMU NO GYU-TAEGO
Słuchaj...
Chciałem się poradzić co do złożenia skargi.
Ale nie chodzi o mnie.
Chodzi o kogoś z klubu piłkarskiego.
Co się stało? Nie chcą, żebyś był przewodniczącym?
Jakiś nowy został do nas przerzucony.
„Przeniesiony”.
Ale on nie zna tego miasta.
- Porażający... - „Odrażający”.
Nie „porażający”.
„Odrażający”, na O.
A ty co? Sejong Wielki?
Jesteś moim korektorem czy co?
Poprawiam cię, żebyś się potem nie ośmieszył.
Już nawet nie mam ochoty się przy tobie odzywać.
Boże.
- Czyli nie chcesz porady? - Nie!
Dlatego poza domem to on chce być szefem.
Więc mu po prostu pozwól.
Niby dlaczego?
Yong-sik, darzę cię wielkim szacunkiem.
- O co ci chodzi? - Jesteś naszym bohaterem.
Bohaterowie nie tylko łapią przestępców.
Zlituj się nad tym biedakiem.
Niech będzie. Ale jak mnie wkurzy, to mu przyłożę.
Czym się różni Hulk od Iron Mana?
Co? Oglądasz filmy?
Elastycznością.
Iron Man potrafi być elastyczny. Dlatego może nosić drogie ciuchy.
Hulk chodzi półnagi, bo to twardogłowiec.
Powinniśmy być elastyczni.
To japońskie słowo. Używaj koreańskich.
Dobrze, wybacz. Ale nie bądź twardogłowcem.
A tak w ogóle to wiesz co? Hulk jest dużo fajniejszy.
Pil-gu, chcesz zobaczyć delfiny?
Nie jestem dzieckiem.
Pójdziemy je zobaczyć?
Proszę.
Daj spokój z delfinami. Nie możesz kupić mi automatu do gier?
Chung-jae dostał taki od ojca z Seulu.
Tak się zastanawiam...
Zaczynasz interesować się swoim tatą?
Nie bardzo.
Dlaczego?
Myślisz, że lepiej nigdy nie mieć automatu do gier
czy mieć i go stracić?
Nadal tak często chodzisz grać?
Ja bym się wściekł, jakby mi go odebrali.
Nie mógłbym w nocy spać.
Ale skoro nigdy go nie miałem...
nie ma się czym martwić.
O rany.
Chung-jae ma ojca w Seulu, bo jego rodzice się rozwiedli.
W pewnym sensie jestem w lepszej sytuacji.
Faktycznie.
Nie jest tak źle, co?
Przeciętnie.
Chodźmy.
- Wyszedłeś poza pas. - Wcale nie.
Ja też nie.
Pan Hwang przyznał się do błędu.
Sam nie umie mówić?
Cóż,
ja...
przepraszam.
Obaj za dużo wypiliśmy.
Dopiero mnie tu przeniesiono, nie chcę kłopotów.
Więc...
- Burmistrzu. - Wiem!
Jako przyszłego burmistrza,
proszę pana o wyrozumiałość.
Powinien pan przyjąć jego przeprosiny.
Przekona go pan do siebie i na pewno na pana zagłosuje.
Jako osoba publiczna, muszę ulec.
Może skoczymy na zupę, by zabić kaca?
- Dobrze. - Świetnie, chodźmy.
Rozumiem.
Chciałeś wyjść na bohatera przed tą barmanką.
Dongbaek jest tajemnicza.
Łatwo się zakochać w tej twarzy.
Ale nie myśl sobie,
że patrzy na mnie z góry.
Robi to celowo, by zwrócić na siebie uwagę.
Takie dziewczyny są...
Wiesz, co mam na myśli.
Co? Takie dziewczyny są jakie?
Widział ją pan?
Widział pan, jak uwodzi mężczyzn?
Spokojnie.
- Najgorszy typ człowieka. - Co?
Rozsiewa pan plotki, bo pana nie lubi.
To najsłabsze możliwe zagranie.
Skończyłeś?
Nie skończyłem.
Dongbaek...
jest właścicielką restauracji, nie barmanką.
Nie ma obowiązku dawać panu darmowych orzeszków!
A pan nie ma prawa tak o niej mówić.
Za kogo ty się masz?
Jesteś jej mężem albo stróżem?
Co do...
Gdybym był jej stróżem,
już by pan nie żył.
Szlag.
- Yong-sik. - Drań.
- Puszczaj. - Spokojnie.
- Idź. - Dobra.
- Nieźle. - Nie!
- Ten jest za silny. - Przesuń się.
Podobno jutro Kang Jong-ryeol przyjeżdża kręcić program.
- Dlaczego akurat on? - Czemu?
Kang Jong-ryeol jest do bani. Wolałbym zobaczyć Choo Shin-soo.
On nie chodził do naszej szkoły.
Jun-gi! Chodź jeść.
Niedługo masz lekcje.
Zrobiłem tonkatsu!
Muszę iść. Do zobaczenia w szkole.
KANG PIL-GU
Wstawaj.
Mówiłam ci.
Jeśli cię przyłapię...
Proszę. Masz jeść za każdym razem, jak cię przyłapię.
Czemu ciągle mnie pani dokarmia?
Jak będę jadł wszystkie posiłki i chodził na wszystkie zajęcia,
nie będę miał kiedy grać.
Pooglądaj sobie przy jedzeniu.
Będę mu się uważnie przyglądał.
Późno dołączył do drużyny, ale świetnie sobie radzi i...
Heleno.
Pokój z tobą.
Miło mi cię poznać.
Heleno?
Co ty do niej gadasz?
Gdybyś interesował się baseballem tak jak kobietami,
bez trudu pokonałbyś Lee Seung-yeopa.
Przesadzasz.
Heleno, usmaż tonkatsu dla chłopca.
Chyba nie przykłada się do nauki koreańskiego.
Mówi bardzo dobrze.
Po prostu nie chce rozmawiać z tobą.
Co?
Seung-yeop, przestań latać za kobietami.
Lepiej podszkoliłbyś w tym Yong-sika.
A po co? Sam sobie świetnie radzi.
Co ty gadasz? To taki naiwniak.
O niczym nie ma zielonego pojęcia.
Co? Chyba żartujesz.
Niedługo będziesz miała synową z porządnym zawodem.
Porządnym zawodem?
Yong-sik ma bardzo wysokie standardy.
Umawia się z prawniczką.
- Co? Z prawniczką? - Tak.
Mamo! Jestem głodny.
Boże.
Jedz.
Codziennie myjesz włosy, prawda?
Jak znajdziesz dziewczynę, zaproś ją na marynowanego kraba.
Dzieciak potrafi zjeść.
Nie będę mówić, że jestem twoją matką.
Tylko sobie ją obejrzę.
Sposób jedzenia kraba
wiele mówi o osobowości i wychowaniu człowieka.
Jak chcesz mieć synową, to zmień szyld.
Kto chciałby być synową pani Baekdu?
Czyli się z kimś spotykasz.
Co to za dzieciak?
Czemu je zupełnie sam?
Pierwszy klient, który je i wychodzi bez płacenia.
Wyjątkowy dzieciak.
Dajesz mu żarcie za darmo?
Głodni powinni zostać nakarmieni.
Seung-gyo radzi sobie w szkole?
To czemu jeździ o tej porze na skuterze?
To zadrapanie mercedesa klienta
ma związek z Dongbaek.
Ona nawet nie umie jeździć na skuterze,
więc nie zwalaj tego na nią.
Był przykładnym uczniem, póki nie otworzyła się Kamelia.
Wtedy nie mógł jeździć na skuterze, bo był w podstawówce.
Po prostu się wydurnia. Czemu zwalasz to na Dongbaek?
Dobra, mądralo.
To szkodzi edukacji naszych dzieci.
Ceny mieszkań w kompleksie Jangmi spadają.
Jak zrobi się tu dzielnica rozpusty,
całą okolicę szlag trafi, zanim się obejrzysz.
Nie można nazwać Kamelii ośrodkiem rozpusty.
Pamiętacie, jak pole chili Yeong-sim
spłonęło od niedopałka? Powinniśmy to zbadać.
To na pewno nie wina Dongbaek.
Ona nie znosi smrodu papierosów.
Może rzucisz palenie?
Mówią, że nasze kraby śmierdzą jak mentole.
Wynocha. Idź sobie porzucać piłkami.
- Rany. - Co jest?
Powinnaś rzucić palenie.
Zjedz ciastko ryżowe.
WYCIĄG Z KARTY KREDYTOWEJ KAMELIA
Nie wierzę.
Co?
Nie wierzę, jest taki odważny.
W szkole zawsze był jednym z najsłabszych uczniów.
Jak on będzie rozmawiał z prawniczką?
Po trzech słowach zorientuje się, że jest głąbem.
Czy to nie zabawne?
Rzeczywiście, bardzo.
Mówię ci. Yong-sik ma jaja.
Jest taki ambitny i męski.
Taki właśnie jest.
Może dzięki temu będę mogła poszczycić się
synową prawniczką mimo syna głąba.
Nie mogę uwierzyć.
Nie możesz dziś przestać gadać o swoim synu.
A gdzie jest Chan-suk i reszta?
Muszę im o tym opowiedzieć.
Chan-suk...
znowu poszła pomówić z Dongbaek.
Znowu? Po co?
WYCIĄG Z KARTY KREDYTOWEJ KAMELIA
Widzisz to? „Kamelia”.
Jasno ci powiedziałam,
że nie chcę, by mój mąż pił u ciebie alkohol.
Przyszedł cały klub siatkarski.
Nie zapłacę za to.
Oddawaj 88 000 wonów.
Chan-suk, to niezgodne z prawem.
- To przestępstwo. - Cicho.
Czemu nic nie mówisz? Chcę swoje pieniądze.
- Chodzi o to... - Oddawaj moje pieniądze!
Nie zamierzasz?
Całą kwotę? 88 000 wonów?
Owszem. Razem z prowizją. Wszystko.
- To... - Co? No mów!
Mogę oddać ci 50 000?
Mój Boże, głupia.
Co tu się dzieje?
Twój głupi mąż zamawia talerz ślimaków za 12 000
i tylko czeka na okazję, żeby opowiedzieć jej jakiś denny żart.
Myślisz, że on jest taki święty,
a wszystko to wina Dongbaek, bo lubi sobie poflirtować?
Jak w świetle prawa i etyki
możesz obwiniać ją za to, że sprzedaje w barze alkohol?
Nie wiem, czy sprzedaje tylko alkohol, czy też inne rzeczy.
Boże, nawet kraby by cię wyśmiały.
Obudź się.
Spójrz na tę twarz i na to ciało.
Bez problemu znajdzie sobie wolnego faceta.
Miałaby lecieć na niego?
Co? Myślisz, że jej coś padło na mózg?
A czemu nie?
Mojemu mężowi niczego nie brakuje. Co?
O rany. Musisz go naprawdę kochać.
Poważnie, co z tobą?
Dongbaek to twoja synowa? Córka?
Czemu zawsze to robisz?
Chan-suk.
Naprawdę nie wiesz, jaka jest prawda?
Nie łudź się.
Robisz z siebie pośmiewisko!
Czemu całymi dniami marynuję kraby,
gdy powinnam dawać temu idiocie nauczkę?
Won!
- Hej. - Jazda!
A wy dajcie już Dongbaek spokój.
Przez was nie mogę skupić się na pracy. Jasne?
Nie wierzę. Kiedyś to ja byłam twoją ulubienicą.
Teraz nawet na mnie nie spojrzysz. O co ci chodzi?
Czyżby miłość przeminęła?
Głupia. Nie powinnaś była pozwolić mu wydać więcej niż 30 000.
Czemu pozwoliłaś mu wydać 80 000?
I czemu zaproponowałaś jej 50 000?
Głupia jesteś.
Wie pani co?
Co?
Nigdy nie miałam znajomej, z którą wszyscy by się tak liczyli.
Nawet w szkole nie trzymałam się z przewodniczącymi klas.
Jest pani moją pierwszą wpływową znajomą.
Jak ty łatwo przechodzisz do śmiechu.
Robię to codziennie.
Masz w domu kimchi?
Nie wstydź się.
Gdy lata temu sprzedawałam zupę sundae,
też musiałam się z tym użerać.
W tamtych czasach wdowa sprzedająca sundae i soju
nie była tu mile widziana.
Faceci ciągle mnie podrywali, a ich żony na mnie warczały.
Dużo płakałam w ukryciu.
Ale co miałam zrobić? Musiałam wychować trójkę dzieci.
Nie miałam wyjścia, musiałam to przetrzymać.
Niech sobie warczą, a ty rób swoje.
Tylko tyle możesz zrobić.
Chciałabym mieć taką mamę.
Chętnie ożeniłabym z tobą któregoś z moich synów.
No tak. Słyszałam, że najmłodszy nadal jest wolny.
- Co? - Żartuję.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
KAMELIA
- Wcześnie wstałeś. - Tak, dzień dobry.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Ta kobieta to same kłopoty.
Nie wierzę, że już za nią tęsknię.
Moja mama to twoja kumpela?
Czemu nazywasz ją „Kamelia”?
Wszyscy ją tak nazywają!
Czyżby?
To ja twoją będę nazywał „Wieprzowiną”!
- Życie ci niemiłe? - Jego mama to nie to samo co twoja.
Niby czemu?
Twoja sprzedaje wieprzowinę, a twoja ubezpieczenia!
Moja tylko alkohol.
Co w tym
złego?
Tak, moja mama sprzedaje sundae i soju.
I co z tego?
Hwang Yong-sik, wszystko powiem tacie!
Proszę bardzo! Mój starszy brat ma czarny pas w taekwondo,
a najstarszy oblał rok.
Poza wieprzowiną twoja mama sprzedaje też soju.
Co? Życie ci niemiłe?
Przestańcie! Łobuzy.
Czemu kopiesz kolegę?
Mam was zamknąć w areszcie, żeby dać wam nauczkę?
Mogę to zrobić!
Nie płacz.
Przecież nic nie zrobiłem.
Nie płacz.
Zobaczyłem, że cię biją.
Chcesz zgrywać twardziela,
ale to nie dla ośmiolatka.
Możesz wypłakać rzekę łez, udam, że nie widziałem.
Płacz, ile chcesz.
On jest starszy.
- Co? - Ten, który mnie kopnął.
Urodził się w styczniu, a ja w grudniu.
To znaczy, że jest wczesnym rocznikiem 2012.
Czyli jest starszy!
Zaraz, co?
Czyli w zasadzie wygrałem.
Wczesnym rocznikiem 2012?
Ja jestem wczesnym rocznikiem 1988.
Wiedziałem, czego w takiej chwili potrzeba ośmiolatkowi.
Stamtąd odjeżdża szkolny autobus.
W porządku.
To do zobaczenia.
Dzięki za chipsy.
Wziąłem je, bo mówił pan, że jest policjantem.
Jasne. Bystry jesteś.
Idzie pan grać?
SALON GIER
- Tak. - Mimo że jest pan dorosły?
Gdy dziecko musi iść do szkoły?
Gdy dorosłem, zrozumiałem,
że automaty nauczyły mnie o życiu więcej niż szkoła.
O życiu?
Wiesz, czym jest poczucie porażki i sukcesu?
Koncepcja działania, duch zespołu,
wymuszenia i wstyd.
Takich rzeczy nie nauczą cię w szkole.
TU WŁÓŻ BANKNOT
Jak chcesz, możesz zagrać.
To była najbardziej filmowa scena
w ośmioletnim życiu tego dzieciaka.
OSIEM LAT ŻYCIA
Tak, przepraszam. Dobrze.
Pil-gu nie poszedł do szkoły?
Gra na automatach?
Co ja mam z nim zrobić?
W ŻYCIU NOOB, W GRZE MISTRZ
Pewnie mógłbym być twoim ojcem.
W tego na górze.
Ile lat ma twój tata?
Nie wiem.
Nie wiesz, ile lat ma twój tata?
- On pewnie też nie wie, ile ja mam. - Co?
Pewnie nawet nie wie, jak mam na imię.
Nie masz taty?
Wytyka mi pan?
To żaden wstyd nie mieć ojca.
MAGICZNY MOMENT ZBLIŻENIA W MAŁEJ PRZESTRZENI
Ja też nie miałem taty.
Nie każdy go ma.
W mojej klasie tylko ja.
I dwóch chłopaków z siódmej.
Widzisz? Mówiłem.
Ci, którzy myślą, że każdy ma tatę,
i którzy patrzą na ciebie z politowaniem, gdy mówisz, że go nie masz,
to najbardziej żałośni ludzie na świecie.
To ty możesz patrzeć na nich z politowaniem. Dobrze?
Do dzieła!
- Proszę pana. - Tak?
Proszę wpaść do naszego baru.
Dostanie pan trzy darmowe dokładki chrupek.
Gdzie jest wasz bar?
Na końcu ulicy z marynowanymi krabami.
Gdzie dokładnie?
- Obok młyna... - Kang Pil-gu.
Mama?
Tak.
Moja pełna tajemnic pani serca ma syna.
Wymienił 10 000 wonów na monety, żebym mógł pograć.
Zużycie tylu monet trwa całe wieki, jak miałem iść do szkoły?
To było 10 000 wonów!
Przekonujący jak na ośmiolatka.
Dziesięć tysięcy?
No wiesz...
- Ja... - Czemu daje mu pan pieniądze na gry?
To jakiś dziwak. Chodźmy stąd.
Zużyłeś te 10 000?
Właśnie zamierzałem.
I znowu...
zostałem dziwakiem.
Jestem kawalerem.
Nie jest dziwakiem.
To policjant.
Wiem o tym.
Stanął po mojej stronie, gdy wdałem się w bójkę z Dae-seongiem.
Znowu wdałeś się w bójkę z Dae-seongiem? Dlaczego?
Czemu bijesz się z innymi dziećmi?
O co chodzi?
Nie musisz wiedzieć.
POSTERUNEK POLICJI W ONGSAN
Mam przeczucie,
że Joker nadal jest w Ongsan.
I to dlatego...
Boże, nie rób tego.
Po tym wywiadzie ludzie cię strasznie zjadą.
Yong-sik, powinienem przypudrować twarz...
przed wywiadem?
Po co były detektyw, który nawet
nie zdołał złapać Jokera, udziela wywiadu?
Nie prosiłem o opinię wkrótce już byłego posterunkowego.
Szykuj się do utraty pracy, panie Hwang Yong-sik.
Po prostu powiedz im, że nie udzielisz wywiadu!
Pan No złożył skargę! Co zrobisz?
Naprawdę?
WYROK ZA RABUNEK
HONG JA-YEONG KANCELARIA PRAWNA
Na co wydał milion wonów? Przemaglowałaś go?
Mogę pytać w nieskończoność, nabrał wody w usta i nie chce gadać.
Może ma kochankę.
Całe życie był tylko ze mną.
Racja, nie ma tu nikogo podobnego do ciebie.
Powinnaś przejrzeć jego konto.
Przepraszam, ile kosztuje ciastko injeolmi?
Trzy tysiące wonów.
INJEOLMI: 2000 WONÓW
Tu jest napisane, że 2000.
To po co pytasz?
Po co? Podrywasz mnie?
Możesz wziąć dwa za 2000.
Wyrzucimy je, jak się zepsują.
Hej!
Kręcą jakiś program. Chodźcie popatrzeć.
Jaki? Coś o restauracjach?
Nie, ekipa Powrotu Supermana przyjechała do szkoły.
- Powrotu Supermana? - Wiesz, o tym gościu.
Baseballiście z Ongsan.
- Jong-ryeolu? - Tak, Jong-ryeolu.
- Co? - Dokąd ona biegnie?
Wspaniałe powietrze. Czyż nie przyjemnie tu być?
To moja dawna szkoła.
Często mnie karano na tym boisku, uczyłem się...
Proszę na nich nie zważać.
Muszą trenować do meczu, więc się buntują.
Chciałbym na nich nie zważać,
ale proszę spojrzeć. Jak mam ich ignorować?
SZKOŁA PODSTAWOWA W ONGSAN
Co z nim?
- Co? - Cholera.
Co, mały?
Stój.
To pana boisko czy co?
Jest pan jego właścicielem?
Jak jutro przegramy, weźmie pan na siebie odpowiedzialność?
Byłby pan zadowolony,
gdybym zajął panu boisko?
Z czego się pan śmieje?
Wyglądałeś tak poważnie, że starałem się powstrzymać, kolego, ale...
Nie jest pan moim kolegą, tylko staruchem.
Niezły z ciebie wrzód na tyłku, co?
Pil-gu!
Mama?
Wydawało się, że cierpi w tej chwili potworne katusze.
Słuchaj...
Skoro jest teraz w podstawówce,
musi mieć jakieś...
Tak, to twój syn.
Dongbaek...
nigdy nie owijała w bawełnę.
To z pewnością twój syn.
Czyli zabrał mu pan portfel.
Tak.
Ale nie chciałem tych 8000 dla siebie.
- Zrobił pan to w szczytnym celu? - Tak.
Nie zapłacił pełnego rachunku w restauracji.
To tak, jakby wyszedł bez płacenia.
Może pan dogadać się z właścicielem lokalu
i również go zaskarżyć.
Tyle że...
jest z nim pewien problem.
Słucham.
Wygląda na to,
że teść szwagra
jego kuzyna
jest prawie rodziną...
komisarza z Ongsan czy jakoś tak.
Czyli nie tylko rządzi w tym mieście.
Ma kontakty w urzędach państwowych.
TEŚĆ SZWAGRA JEGO KUZYNA
Wyszedł,
- nie płacąc 8000 w restauracji? - Tak.
To podły bogacz,
- który okradł restaurację... - Ta restauracja to Kamelia?
Skąd pani wie?
Jestem żoną tego podłego bogacza.
O rany.
Nie wiedziałem.
- Nie miałem pojęcia. - Sprawa zamknięta.
No Gyu-tae pana nie pozwie, panie Hwang.
Bo jeśli zrobi coś tak haniebnego,
nie będę mogła z nim żyć.
No tak.
Czuję, jakbym pani na niego doniósł.
- Zadam panu pytanie. - Proszę.
Dlaczego tak zależało panu, by oddać pieniądze Dongbaek?
- Słucham? - Zaczynam się zastanawiać,
kim tak naprawdę jest ta Dongbaek.
Czy ty...
Zaraz. Sekunda. Musisz być szczera.
Jesteś pewna, że to mój syn?
KANG JONG-RYEOL
Mówisz poważnie?
Po co te krzyki?
Jak mogłaś zrobić coś takiego?
Jak mogłaś...
Mówiłaś, że nie jesteś. Tak mówiłaś!
Nie miałam wyjścia. Znasz mnie.
Owszem, znam.
Była 23-letnią dziewczyną,
która pragnęła mieć rodzinę.
Zapomnij o rodzicach.
Nie mam nawet żadnej ciotki ani babki.
Masz mnie. Będę twoim ojcem, wujem i dziadkiem.
Chcę mieć przynajmniej pięcioro dzieci.
Żeby mieć największą rodzinę w mieście.
Ludzie porzucają dzieci, bo nawet jedno to dla nich za dużo...
Ale ja nie jestem jak moja matka.
Gdy będę miała dziecko, nie porzucę go,
choćby nie wiem co.
Jest, wygrałem!
- Patrz. - Faktycznie.
- Była sama na tym świecie. - Co to?
Jako pierwsza osoba w jej życiu...
- Ładna. - ...stanąłem po jej stronie.
Podobno german ma właściwości zdrowotne.
Ale czemu tutaj?
Czemu akurat Ongsan?
Przeze mnie?
- Chodzi o mnie? Bo stąd pochodzę? - Ongsan nie należy do ciebie.
To pana boisko czy co?
A co? Boisz się?
Myślisz, że mieszkam tu tyle lat, by w końcu cię pogrążyć?
Powiedz. Po co tu zamieszkałaś? Dlaczego? Pytam poważnie.
Nie zachowuj się jak tchórz.
Musiałam zarabiać na życie, więc nie miałam czasu na wspominki.
Mój mąż jest dla mnie taki dobry, że zapomniałam, jak wyglądasz.
Masz męża?
A myślałeś, że ciągle kocham ciebie?
Nie twierdziłem, że powinnaś.
Więc się nie bój.
I tak nie byłeś...
Co?
I tak nie byłeś miłością mojego życia.
Tak naprawdę bardzo go kochałam.
Dlatego nie chciałam go więcej spotkać.
Nie w ten sposób.
Co za koszmarny dzień.
Pomówmy na zewnątrz.
Hyang-mi, posłuchaj.
Patrz.
Tu jest napisane, że przelał ci milion wonów.
Wzięłaś pieniądze od jej męża.
Pożyczyłam, ale czemu ty się awanturujesz?
- Dopiero zobaczysz awanturę. - Hyang-mi.
Co się dzieje?
- Dongbaek, dobrze, że jesteś. - Dzień dobry.
Dongbaek!
Masz pojęcie, w co pakuje się Hyang-mi?
O co chodzi? Co się dzieje?
Proszę je aresztować. Zachowują się jak banda zbirów.
- Co? - To jakiś żart.
Dongbaek.
Po co sprowadziłaś nam tu taką ignorantkę?
Nie chcemy jej tu, więc ją zwolnij, jasne?
A jak nie, to będziesz musiała zamknąć bar.
To moja rodzina.
Może najpierw jej wysłuchajmy?
To bez sensu.
Uwiodła naiwnego mężczyznę i namawiała go do głupstw.
Co może mieć do powiedzenia?
Albo wiesz co?
To pewnie jego wina, że jest taki głupi i dał się uwieść naciągaczce.
Ona nie jest naciągaczką.
- Co? - Ona taka nie jest.
Jasne.
Ty jesteś taka sama.
Hostessa i jej szefowa. Niczym się od niej nie różnisz.
Proszę pani. Chyba panią poniosło.
Myślisz, że jesteś nam równa,
bo na siebie zarabiasz?
Twoja mama znowu się kłóci.
Nic dziwnego, że tak marnie żyjesz.
Byłam dla ciebie miła, bo było mi ciebie szkoda.
I tak mi się odpłacasz?
- Z drogi. - O rety.
- Dość tego. - Proszę przestać.
Rety.
Za co się odpłacam?
Co jestem ci winna?
Co takiego zrobiłam?
Nic.
Ciężko pracuję, by związać koniec z końcem.
Ale dlaczego...
Dlaczego...
Dlaczego za wszystko mnie obwiniacie?
Dongbaek wreszcie przemówiła.
Zostawicie mnie w końcu w spokoju?
Dajcie mi spokój.
Dlatego nie lubię ładnych panienek.
Myślą, że płacz wszystko załatwi.
Czemu płaczesz?
- Co? - No powiedz.
- Co zrobiłyśmy? - Co z nią?
- Co ci zrobiłyśmy? - Przestańcie.
- Nie wtrącaj się! - Za kogo ty się masz?
- Kim ty jesteś? - Ja?
No powiedz.
Beczysz przed nami w biały dzień,
- ludzie pomyślą, że cię bijemy. - Boże.
- Nie uważasz? - Może pani przestać?
- Odsuń się. - Czemu bije pani moją mamę?
O rety.
Hej! Jak śmiesz popychać dorosłego?
Jak będzie pani biła moją mamę,
ja codziennie będę bił Jun-giego!
Stłukę go i złamię mu nos, a na dokładkę skopię!
Z pewnością to zrobię!
Proszę tylko poczekać.
- Zobaczy pani! - Co zobaczę?
Zobaczę, ty gówniarzu? Hej!
Nie odzywaj się tak do dorosłych.
Zawsze im pyskujesz i wdajesz się w bójki z kolegami.
Dlatego wszyscy nazywają cię pitbullem.
A wiesz, czemu taki jestem?
Przez ciebie.
- Co? - Dlaczego muszę cię chronić?
To ty powinnaś chronić mnie.
Jestem w pierwszej klasie.
Jestem za młody, by cię chronić.
A prosiłam cię o to?
Nie chcę tego robić.
Ale...
nie mam wyjścia, muszę cię chronić.
Dlaczego?
Bo wszyscy cię nienawidzą!
Jestem jedyną osobą
na całym świecie, która cię lubi.
Wiem, jak sąsiedzi
cię nie znoszą i jak cię dręczą.
Dlatego nie mam czasu
nawet grać w baseball.
Bo ciągle muszę cię chronić.
Czasem
mam już tego dość.
Czasem...
naprawdę mnie to wkurza.
Ty mały...
Skoro już kręcę tu program, pomyślałem, że przywitam się z trenerem.
- I może pomogę. - W porządku.
Słyszałem, że przeniosłeś się tu w piątej klasie,
więc krótko tu chodziłeś.
Mimo wszystko jestem absolwentem.
Jak uważasz.
Tak przy okazji...
Przyjmując dzieciaki do drużyny,
pewnie sprawdzacie ich rodziny.
Zauważyłem utalentowanego chłopca.
Chyba miał numer trzy.
Co z tobą?
- Słucham? - Nagle się zainteresowałeś
i wypytujesz mnie o ich rodziny?
Nigdy nie zaproponowałeś nawet jednego stypendium.
A teraz się wielce interesujesz.
Bądź ze mną szczery.
Pewnie już słyszałeś.
Oczywiście.
- Szczerze mówiąc... - Uderzasz coraz słabiej,
w telewizji też marnie ci idzie.
Chcesz się wkręcić do polityki, co?
Co?
Na koszt zakładu.
Dlaczego...
dajesz mi darmowe orzeszki?
Stanął pan po stronie Pil-gu, gdy koledzy go bili.
Co?
No tak.
Podniosło go to na duchu.
Jest pan pierwszym dorosłym, który stanął po jego stronie.
Daj spokój, to nic takiego.
Jako policjant nie powinienem opowiadać się po żadnej ze stron.
Ale musiałem.
Ale proszę nie zabierać go na gry.
- Dobrze. - Smacznego.
Co?
Idziesz dokądś?
Znowu na patrolu?
Wyszłaś sama, więc się zmartwiłem.
Dlaczego?
Dlaczego pan się o mnie martwi?
Dlaczego wtrącił się pan do mojej kłótni z tymi kobietami?
I dlaczego oddał mi pan 8000 wonów?
Nie wiem czemu, ale ciągle...
Bo jestem najbardziej żałosną osobą w mieście?
- Co? - Mam swoją dumę.
Najpierw sytuacja z panem No, a dziś to.
Zawsze zastaje mnie pan w krępujących sytuacjach.
Czuję się zażenowana przy kimś,
przy kim mnie upokorzono.
To denerwujące.
Więc proszę
zająć się swoimi sprawami.
Przestanie pan za mną łazić?
Zdenerwowałem się!
Czemu?
Myśli pan, że zostawię syna i utopię się w jeziorze?
- Wiem, że nie. - To czemu pan się zdenerwował?
Czemu pan za mną łazi?
Boję się, że będziesz płakać!
Wiem, że idziesz popłakać w samotności.
A co to pana obchodzi?
Gdy zobaczyłem, jak płaczesz,
strasznie się zdenerwowałem, mimo że prawie się nie znamy.
Dziwak.
Będę za tobą szedł, jakby mnie tu nie było.
Pomyśl o mnie jak o psie. Będę cicho.
Psy są chociaż urocze.
Naprawdę jest jak pies.
Czemu łazi za mną bez słowa?
- Pomyśl o swoim synu. - Co?
Nie możesz go zostawić tylko dlatego, że się zdenerwowałaś.
Mogłabyś zniszczyć mu życie.
Dlaczego miałabym go zostawiać?
To po co przyszłaś o tej porze na dworzec?
Chcę sobie na nim posiedzieć.
Po co? Przecież masz dom.
To moja stacja benzynowa. Muszę napełnić sobie bak.
Proszę za mną nie iść.
Stacja benzynowa? Na dworcu nie sprzedają benzyny.
Myślę o zmianie pracy.
Zmianie pracy?
Mężczyzna powinien mierzyć wysoko.
Porozmawiamy na miejscu. To tu?
Tak.
To jest towarzyskie centrum Ongsan.
Chodź.
KAMELIA
Tak go nazwała?
Budka z hot dogami?
Brzmi świetnie.
A może chcesz sprzedawać ręcznie robiony makaron?
Chcesz być zawiadowcą stacji?
Maszynistką?
Czemu miałabym zostać maszynistką?
Więc powiedz, co chciałabyś robić.
Nie powiem.
Dongbaek.
Słowa mają moc.
Musisz mówić o swoich marzeniach, żeby się spełniły.
I wyjawiać największe sekrety obcym facetom.
- Kto tak mówi? - Hwang Yong-sik.
Podaj pierwszą literę.
Czemu tak to pana interesuje?
Umieram z ciekawości.
To nic takiego.
To czemu nie chcesz powiedzieć?
Bo...
Nieważne.
To...
posada państwowa.
Co?
Chcę starać się o pracę w Kolejach Państwowych.
Chcesz pracować w przedsiębiorstwie państwowym?
Naprawdę wysoko mierzysz.
Co ważne, chcę pracować właśnie tutaj.
W tym biurze.
BIURO RZECZY ZNALEZIONYCH
Gdzie?
W biurze rzeczy znalezionych?
Dlaczego?
Bo gdy znajdziesz coś, co komuś zginęło,
ludzie zawsze mówią coś miłego.
Co?
„Dziękuję”.
Zawsze ci dziękują.
Całe życie
ludzie mnie przepraszali.
A słowa „kocham cię” przychodzą im wyjątkowo łatwo.
Ale z jakiegoś powodu
nikt nigdy mi nie dziękuje.
Nikt.
Ale osoba z biura rzeczy znalezionych jest dla nich jak anioł i zbawca.
Ma twój telefon, lalkę dziecka,
a nawet jedzenie, które zapakowałeś dla syna i jego żony.
Zobacz, właśnie tak. Wszyscy ciągle jej dziękują.
To musi być wspaniałe uczucie.
Z jakiegoś powodu
nagle poczułem, że płonę od środka.
Nie wiedziałem,
czy to złość, czy żal, ale coś we mnie płonęło.
STACJA W ONGSAN
Dongbaek.
Od dziś
nie przychodź tu sama,
choćbyś była nie wiem jak smutna.
I nie zwracaj uwagi na to, co mówią inni.
Jeśli będziesz się tym przejmować,
nie będziesz mogła żyć w pełni.
Czemu nie mogę przywyknąć do ich ataków?
Bolą mnie za każdym razem.
Jakby ktoś
przebijał moje serce nożem.
Więc odpłacaj im pięknym za nadobne.
Powinnaś być tak samo niemiła
dla tych, którzy cię obrażają i nie potrafią podziękować.
Po co? Lepiej ich ignorować.
Dlaczego masz ich ignorować i nie reagować
na ich podłość?
Ludzie przychodzą się napić, gdy są zmęczeni życiem.
Są zdenerwowani i wyczerpani.
Chcę być dla nich miła.
Bycie miłym nic nie kosztuje. Powinniśmy być dla siebie mili.
Ale
czasem sąsiedzi
są dla mnie zbyt złośliwi.
Czasem przekraczają granicę.
I czasem bardzo mnie to smuci.
Dongbaek,
jesteś piękną kobietą.
Naprawdę.
Ale czasem potrafisz mnie naprawdę wkurzyć.
STACJA W ONGSAN
Chodź bliżej.
Nie chcemy się przeziębić.
Czuję się niezręcznie.
Ty też się schowaj.
Albo kup drugą parasolkę.
Ta malutka kosztowała 8000 wonów.
Nie marnuj pieniędzy na parasolkę.
Widzę, że bardzo martwią cię moje finanse.
Rany, ostrożnie.
Ten chłopiec z numerem trzy...
Trzy? Pil-gu?
Kang Pil-gu?
- Skąd znasz jego nazwisko? - Co?
Widziałem na koszulce.
Faktycznie się wyróżnia.
Czym?
Talentem.
Nie dlatego o niego pytasz?
Naprawdę?
Ma talent?
To nie moje zdanie. Tak czytałem.
Gdy smutny człowiek zje sashimi z soju,
jego płat czołowy uwalnia hormony...
Nie piję z nieznajomymi.
Nie jestem nieznajomym. Jestem Hwang Yong-sik.
W porządku.
Nie musimy pić soju.
Ale zabieraj mnie ze sobą na dworzec.
Nie będę się odzywał. Tylko szedł obok ciebie.
Po co?
Jestem Hwang Yong-sik.
Ale po co chce pan za mną chodzić, panie Hwang?
Cóż za dobroczyńca.
To może wejdźmy w relację, w której to nie będzie nie na miejscu?
Co?
Zróbmy „to”.
Co?
Zostańmy...
przyjaciółmi.
Zostańmy przyjaciółmi.
Nikt nigdy nie chciał zostać moim przyjacielem.
Nie mam w zwyczaju
prosić o takie rzeczy.
To dlaczego...
Zostańmy przyjaciółmi. Jeśli nimi zostaniemy...
- Za kogo ty się masz? - Za kogo ty się masz?
Jeśli nimi zostaniemy,
pozwolisz mi
trzymać stronę twoją i Pil-gu?
Mogę zawsze trzymać twoją stronę?
- Chce pan trzymać moją stronę? - Tak.
O rany...
Nie chcę z tobą chodzić.
Proszę cię tylko o przyjaźń.
To wszystko.
Zostańmy...
przyjaciółmi.
Na razie.
O rany, Dongbaek.
KOCHAM TYLKO CIEBIE
Co robi Pil-gu?
Śpi.
KAMELIA
Proszę pana, tu nie wolno palić.
Cóż...
Powinnaś iść po Pil-gu.
Mój mąż jest dla mnie taki dobry, że zapomniałam, jak wyglądasz.
Idziemy do domu,
trzeba go zabrać...
Chodźmy.
Dziesięć minut po ustaleniu, że zostaniemy przyjaciółmi,
zrozumiałem,
że nie mogę być jej przyjacielem.
Co się dzieje?
Chodźmy.
Jesteście parą?
Oni są parą?
Jesteśmy parą?
Jesteśmy?
DONGBAEK, PYSZNE JEDZENIE
PANI DONGBAEK, PYSZNE JEDZENIE
Dlaczego zwracają się do niej jak do koleżanki?
Na koszt zakładu.
Dlaczego dajesz mi darmowe orzeszki?
Stanął pan po stronie Pil-gu, gdy koledzy go bili.
Co? No tak.
Podniosło go to na duchu.
DONGBAEK, TY TEŻ NIE BĄDŹ ŻARTEM
Gatunek ludzki prosperował,
bo mężczyźni i kobiety działali impulsywnie.
Powinnaś robić, co uważasz za słuszne.
Przede wszystkim nie jesteś w moim typie.
Do tej pory byłem pobłażliwy.
Niektórzy nadal nie wiedzą, co to ochrona wynajmujących.
- Bycie głupim to grzech. - Hej!
Dasz sąsiadom pożywkę do plotek.
Kazałem wam dać spokój Dongbaek.
Zabiję każdego, kto z nią zadrze.
Napisy: Agnieszka Putek